AGORAFOBİ

On dakikadır arabanın içinde ben ,salonun camında o … tüm gün de dursam da  burada gelip de  çıkaramaz beni geçemez kapısının eşiğini. Onu  böyle tanıdım kabul ettim ama bugün çıksın evinden açsın  kapısını istiyorum hatta hızla yürüsün benim kapımı da açsın istiyorum!  Salonun da ki kadife koltuklarda değil de hanımelleri , mimoza kokuları için de bahçe de ki salıncakta otursak ne olur sanki,  kafeye gidelim demiyorum ki  . Allahın unuttuğu dağ başında ki bu köy  evi  benim kar kürem ama onun hapishanesi ya da tam tersi ! Esasın da bayılıyorum salonuna kırmızı kadife koltuklarına renkli yastıklarına. Şömine her zaman yanar yaz kış, ışıklar da öyle . Vazolar da taze çiçekler , mutfağının tezgahında kek ,jilet gibi yapılmış çam kokan yatak o dışarı çıkmıyor ama birileri giriyor çıkıyor besbelli ,ben de onlardan biriyim…

Bir cevap yazın